Dell: Ενα κλικ απο τη διαλυση;

Όταν ο Michael Dell ανακοίνωσε ότι θέλει να πραγματοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα LBOs της σύγχρονης ιστορίας, “αγοράζοντας” (ναι, τα εισαγωγικά σημαίνουν ότι η “αγορά” δεν γίνεται όπως την καταλαβαίνει ο απλός άνθρωπος, βάζοντας δηλαδή το χέρι στην τσέπη και δαπανώντας χρήματα!) την εταιρεία που έχτισε, προκειμένου να τη βγάλει από το χρηματιστήριο και να τη… διαλύσει ξαναχτίζοντάς την, κανείς δεν υπολόγιζε αυτό που θα συνέβαινε.

Το πλάνο του κ. Dell δεν προχώρησε “αναίμακτα”, οι μέτοχοι εξαγριώθηκαν, άλλοι “επενδυτές” (όπως ο Carl Icahn) βρήκαν ευκαιρία να “αγοράσουν” την εταιρεία με ακόμα πιο περίεργες τεχνικές και ιδέες, και το όλο project τινάχθηκε στον αέρα.

Μαζί του, φαίνεται να τινάζεται και η ίδια η Dell. Ο ανταγωνισμός σπέρνει το περίφημο FUD (Fear Uncertainty and Doubt) σε κάθε ευκαιρία (και πως να μην το κάνει άλλωστε), οι πελάτες αρχίζουν να αναρωτιούνται ποιο είναι το μέλλον της εταιρείας και τι ακριβώς τους περιμένει, ενώ η διαδικασία για την όποια αλλαγή καθυστερεί δραματικά, πληγώνοντας ακόμη περισσότερο μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο.

Αν το PC πέθανε, ποια είναι η θέση της Dell;
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Dell, είναι το γεγονός ότι αρκετοί θεωρούν πλέον -και δυστυχώς, μαζί τους και ο ίδιος ο κ. Dell- ότι το PC πέθανε! Το “δυστυχώς” έγκειται στο γεγονός ότι η Dell είναι… ένας κατασκευαστής PCs! Ναι, είναι, όσο και αν θέλει να είναι κάτι άλλο ή έστω και κάτι άλλο.

Στα μάτια του κόσμου και της αγοράς, Dell και PC εξακολουθούν να είναι ταυτόσημες έννοιες, και το γεγονός ότι η εταιρεία έχει καταφέρει μία τεράστια τρύπα στο νερό (συγκρίσιμη μόνο με αυτήν της HP) στον τομέα των smartphones και των tablets, δεν βοηθά καθόλου…

Ο ίδιος ο επικεφαλής και ιδρυτής της εταιρείας δήλωνε σε συνέντευξή του ότι “δεν υπάρχει λόγος για να κατασκευάζει κανείς PCs, παρά μόνο για να συμπληρώσει το offering του γύρω από servers, storage, υπηρεσίες κ.λπ. μην αφήνοντας χώρο για την παρείσφρηση κάποιου ανταγωνιστή”.

Όσο δίκιο και αν έχει ο κ. Dell (αν υποθέσουμε ότι έχει), αυτά τα πράγματα απλά δεν λέγονται έτσι απλά… Την ίδια τακτική ακολούθησε και ο πρώην CEO της HP, Leo Apotheker, και αφού μηδένισε το τμήμα υπολογιστών επισήμως, κόντεψε να τινάξει την εταιρεία στον αέρα προτού πάρει μερικά εκατομμύρια δολάρια και φύγει τρέχοντας από τον μεγαλύτερο κατασκευαστή τεχνολογίας στον κόσμο. Φυσικά, η HP προσπάθησε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ακύρωσε δηλώσεις και πλάνα Apotheker, και πλέον βρίσκεται σε έναν νέο δρόμο έχοντας όμως χάσει πολύτιμο χρόνο.

Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει και με την Dell. Από τη μία μεριά δεν θέλει να είναι ένας κατασκευαστής PCs, από την άλλη όμως δεν μπορεί να αλλάξει μοντέλο μέσα σε 2 τρίμηνα όπως ήλπιζε! Το λιγότερο που μπορούμε να καταλογίσουμε στη διοίκηση της εταιρείας, είναι η πολύ κακή επικοινωνιακή τακτική που ακολουθήθηκε και η προχειρότητα του χειρισμού μίας τόσο μεγάλης αλλαγής.

Stack ranking: Ο καλύτερος τρόπος να μην πας πουθενά
Παράλληλα, πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας για μία πολύ γνωστή και “αμαρτωλή” διαδικασία εντός της Dell (και όχι μόνο βέβαια), η οποία είναι γνωστή στον χώρο του επιχειρείν και του HR συγκεκριμένα, ως “stack ranking” ή “forced ranking”.

Για όσους δεν γνωρίζουν το συγκεκριμένο “σύστημα”, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι είναι πνευματικό παιδί του περίφημου Jack Welch, του πιο επιτυχημένου CEO όλων των εποχών (εκτόξευσε τα αποτελέσματα της GE επί δεκαετίες), ο οποίος είχε την εξής ευφυή ιδέα: Γιατί να μην απολύω το 10% των υπαλλήλων μου κάθε χρόνο; Αφού πάνω-κάτω, 1 στους 10 σίγουρα δεν αξίζει τα λεφτά του, οπότε με αυτόν τον τρόπο όλοι θα σκίζονται να μην είναι σε αυτό το 10% και παράλληλα η εταιρεία θα ανανεώνεται διαρκώς! Το σύστημα αυτό είχε την ονομασία “Rank and Yank” και περιελάμβανε την αξιολόγηση των υπαλλήλων από τους ίδιους τους συναδέλφους τους.

Κάτι αντίστοιχο πραγματοποιείται σε πολλές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και η Dell, με τη διαφορά όμως, ότι ο τρόπος εφαρμογής διαφέρει κάθε φορά, και τα αποτελέσματα δεν είναι τα ίδια με αυτά που βλέπαμε στη δεκαετία του ’80 όταν και πρωτομπήκε σε εφαρμογή. Ειδικά στην περίπτωση της Dell, οι διαμαρτυρίες είναι αρκετές και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ένας υπάλληλος της εταιρείας, “αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μετριότητας”.

Ειδικά το mid level management φαίνεται να επηρεάζεται ακόμη περισσότερο, η γραφειοκρατία να πληθαίνει, και η λογική των υπαλλήλων να ξεφεύγει από το “πως μπορώ να νικήσω τον ανταγωνιστή μου” και να μεταφέρεται στο “πως μπορώ να νικήσω τον συνάδελφό μου”!

Μάλιστα, ακόμη και οι υποστηρικτές του stack ranking σημειώνουν ότι το σύστημα αποδίδει αλλά όχι εάν εφαρμόζεται αέναα, ενώ επιπλέον, μετά από μερικές επαναλήψεις του “παιχνιδιού”, αυτοί που επιβιώνουν είναι αυτοί που το παίζουν καλύτερα, και όχι αυτοί που είναι καλύτεροι και πιο ικανοί υπάλληλοι! Με άλλα λόγια, αυτοί ακριβώς που δεν θα ήθελες να έχεις στην επιχείρησή σου… Αυτό και αν είναι ειρωνεία…

Και τώρα τι;
Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου, το ερώτημα παραμένει: “Ποιο είναι το μέλλον της Dell;”

Κατ’ αρχήν, η εταιρεία είναι σαφώς στην κατηγορία του “too big to fail”, οπότε ας μην βιαστούμε να την ξεγράψουμε.

Κατά δεύτερον, οι εναλλακτικές λύσεις εξαγοράς των μετοχών (βλ. Icahn) είναι τουλάχιστον αστείες σε αυτήν τη φάση και μάλλον απλά καθυστερούν τις εξελίξεις και τίποτα περισσότερο. Επομένως, υποχρεωτικά το “γυαλί θα σπάσει” μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες.

Από εκεί και πέρα, ο μετασχηματισμός είναι δεδομένος. Τα τμήματα και οι δραστηριότητες θα πρέπει να αυτονομηθούν. Τα επίπεδα διοίκησης θα πρέπει να μειωθούν. Η γραφειοκρατία επίσης. Τα PCs θα πρέπει να πάρουν τη θέση τους (εάν δεχτούμε ότι πρέπει να έχουν μία) στη στρατηγική της εταιρείας (με σαφήνεια όμως), και το νέο προφίλ της τελευταίας θα πρέπει να επικοινωνηθεί ξεκάθαρα και επιθετικά.

Μετά, θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε τι ψάρια πιάσαμε, ή έστω για το αν το νέο παιδί που θα γεννηθεί απευθείας μέσα στο νερό θα κολυμπήσει ή θα πνιγεί…

Το BizTech.gr χρησιμοποιεί συνδέσεις Vodafone Internet 4Sharing για να σας φέρνει πάντα πρώτο κάθε εξέλιξη.